 |
Drewno i jego zastosowanie
W wielu miejscach Polski ekologiczne budowle z bali cały czas stanowią charakterystyczny element podmiejskiego krajobrazu - najczęściej można je spotkać w rejonach południowych a także poza miastem Suwalszczyzny czy też Podlasia. Głównie w tym ostatnim miejscu domy z drewna nawiązują swoim wyglądem do tradycyjnego drewnianego budownictwa. Dawne podlaskie domy z bali posiadały konstrukcję zrębową, która polegała na wznoszeniu kolejnych warstw ekologicznych belek, łączonych na określone klocki, określane "teblami" lub "tyblami" i uszczelnianych na własne pióro (narożniki domów, charakterystyczne węgły – były łączone na złącza ciesielskie). Najniższa warstwa – popularna podwalina - była kładziona na głazach narożnych, pomiędzy którymi wciskało się nie tak duże kamienie. Ściany wznoszono z bali okrągłych, rzadziej stosowano metodę sumikowo-łątkową (do budowy były w tamtych czasach wykorzystywane prostokątne czterostronnie strugane bale). Odstępy między belkami uszczelniano mchem lub przy wykorzystaniu sznurów, pakuł i pozostałości. W szczególnie godny uwagi sposób wytwarzano okna. Były one powoływane do życia w zrębie na szerokość 3 bali, odznaczały się więc niewielkimi wymiarami (50 x 50 cm) i, co warto zauważyć, nie były w ogóle wykorzystywane. Kształt dachu miał szczególnie długą formę dachu dymnikowego, znamiennego dla czasów, w których wznoszono kurne chaty. Oczywiście, obecne domki z drewna bali odróżniają się w ważniejszych rozwiązaniach konstrukcyjnych od dawnych tradycyjnych domostw, jednak cała metoda ich tworzenia jest porównywalna z metodą stosowaną w minionych stuleciach. Wyróżnia się na przykład sposób izolowania budynków. W dzisiejszych czasach ociepla się budowle od wewnątrz wełną mineralną, a bale oddziela przekładkami z filcu.
W wielu miejscach Polski ekologiczne budowle z bali cały czas stanowią charakterystyczny element podmiejskiego krajobrazu - najczęściej można je spotkać w rejonach południowych a także poza miastem Suwalszczyzny czy też Podlasia. Głównie w tym ostatnim miejscu domy z drewna nawiązują swoim wyglądem do tradycyjnego drewnianego budownictwa. Dawne podlaskie domy z bali posiadały konstrukcję zrębową, która polegała na wznoszeniu kolejnych warstw ekologicznych belek, łączonych na określone klocki, określane "teblami" lub "tyblami" i uszczelnianych na własne pióro (narożniki domów, charakterystyczne węgły – były łączone na złącza ciesielskie). Najniższa warstwa – popularna podwalina - była kładziona na głazach narożnych, pomiędzy którymi wciskało się nie tak duże kamienie. Ściany wznoszono z bali okrągłych, rzadziej stosowano metodę sumikowo-łątkową (do budowy były w tamtych czasach wykorzystywane prostokątne czterostronnie strugane bale). Odstępy między belkami uszczelniano mchem lub przy wykorzystaniu sznurów, pakuł i pozostałości. W szczególnie godny uwagi sposób wytwarzano okna. Były one powoływane do życia w zrębie na szerokość 3 bali, odznaczały się więc niewielkimi wymiarami (50 x 50 cm) i, co warto zauważyć, nie były w ogóle wykorzystywane. Kształt dachu miał szczególnie długą formę dachu dymnikowego, znamiennego dla czasów, w których wznoszono kurne chaty. Oczywiście, obecne domki z drewna bali odróżniają się w ważniejszych rozwiązaniach konstrukcyjnych od dawnych tradycyjnych domostw, jednak cała metoda ich tworzenia jest porównywalna z metodą stosowaną w minionych stuleciach. Wyróżnia się na przykład sposób izolowania budynków. W dzisiejszych czasach ociepla się budowle od wewnątrz wełną mineralną, a bale oddziela przekładkami z filcu.
